Artis de Partis gaat naar Studio 80.
door Sabrina Beek
Zaterdag zeven november was het weer zover; Museumn8! Heel Amsterdam en omstreken liep uit om ’s nachts de Hermitage de bevolken, ballet te leren in het Joods Historisch, of als hun favoriete Griekse beeld op de foto te gaan in het Allard Pierson.
Op het laatste moment besloot ik toe te geven aan de gekte en stapte ik op de fiets om een kaartje te gaan halen. Gelukkig had vriend D. hetzelfde idee en we spraken af dat we allebei een veto hadden. Hij sprak een veto uit over Foam (waardoor ik niet naar mijn geliefde Magneetbar kon) waarop ik, bij wijze van wraak, direct een veto uitsprak over het Allard Pierson. Vriend D. wilde namelijk niets liever dan als een willekeurige sexy, gipsen man op de foto, en ik niet naar de Magneetbar betekent geen stilstaande mannen voor hem. (D. en ik hebben nog steeds een verstandshouding die niet veel afwijkt van kleutergedrag.)
Na wat gekibbel besloten we eerst maar naar Artis te gaan. Een uur wachttijd! Wij hadden namelijk nummertje 35 en nummer 24 was aan de beurt. Tja, wij namen het risico en zijn met sneltreinvaart naar het aquarium gerend. Hier hebben we alle visjes even gedag gezegd (“Dat is GEEN piranha. Die zijn rood!” “Nee, sukkel, kijk die tanden dan!” Even voor de duidelijk; ik had gelijk. Het was geen piranha.) en zijn snel terug gerend. We waren op tijd terug voor de rondleiding.
Sterker nog, we hadden tijd over! Tijd die ik heb opgevuld met mijn beste aankoop ooit; Artis de Partis. Sinds mijn vroege jeugd heb ik een tragisch knuffel-complex opgebouwd. Ik had knuffel, Panda. Hij was, hoe kan het ook anders, een panda en hij had een oor. Ik voerde hem babyhapje en zoog op zijn voet. Tot Panda bleef liggen in een bekend familievakantiepark. Weken schreeuwde ik moord en brand voor het slapen gaan en uiteindelijk legde mijn zevenjarige ik zich erbij neer; Panda was geadopteerd door een nieuwe familie. Nooit heb ik een andere knuffel gehad tot Artis de Partis. Dit lelijke aapje had een thuis nodig, en babyhapje en, en, en, zijn armpjes zagen er zo lief uit! Dus ik besloot Artis de Partis een nieuw leven te geven.
Ondertussen waren we aan de beurt voor de rondleiding en ik verkondigde tegen vriend D. dat Artis de Partis er ‘vet veel zin in had!’ terwijl ik enthousiast zijn gebreide armpje omhoog hield. D. vond het niet zo grappig als ik.
Onze gids zag er om eerlijk te zijn niet uit alsof hij onze geest ging verrijken met allerlei grappige en fantastische wetenswaardigheden. Niks was minder waar! Deze man was een woordengoochelaar!
De tour begon en we zagen onder andere de serval (“oh daar is hij, kijk maar, dat knoedeltje kat!”), de sneeuwuilen (Oh, trouwens, Hedwig uit Harry Potter is een mannetje! Shock! Horror! De vrouwtjes van de sneeuwuilen hebben namelijk vlekjes.) en de valegieren, die niet jagen maar wachten tot iets zo “vriendelijk is om dood te gaan” en ongeveer zo groot zijn als een “vliegende deur”. Bovendien zijn ze verschrikkelijk agressief tegenover licht. Dat ontdekte een meisje uit de groep nadat ze meneer de gier op de foto wilde zetten.
De tour was fantastisch (als je ooit een tour door Artis doet, vraag naar Stijn Berkhout!) en bij elk dier hief Artis vol passie zijn armpjes in de lucht. De zevenjarige ik kwam in volle glorie weer terug en ik huppelde nog net niet door het park.
We vervolgden onze weg naar het Planetarium, waar je maar liefst tweeënhalf uur moest wachten. Nou ik kan je vertellen, dat was het enige dat we allebei wilden zien maar zolang wachten ging ons te ver. Ik vouwde de armpjes van Artis over elkaar en kondigde aan dat hij ‘not amused’ was. Vriend D. zijn aversie jegens lieve Artis groeide en groeide en dat arme beest werd op een gegeven aan zijn beentje de tas van vriend D. ingesleurd. Zodoende heeft hij Hermitage over moeten slaan, maar dat zou helemaal goed gemaakt worden.
Vriend D. en ik gingen namelijk nog naar Studio 80. En daar is –buiten het weten van D. om- Artis nog even flink met de pootjes van de vloer gegaan. M.U.L.T.I.S.E.X.I. loves Artis de Partis! Uiteindelijk was ik toch wel heel moe van al het lopen en het feit dat er diverse mannen waren die harder los gingen op hogere hakken dan ik stemde me ook niet al te positief. Artis en ik zijn naar huis gegaan waar Artis de Partis nu zijn eigen plekje in mijn veel-te-groot-bed-voor-een-persoon heeft. Vriend D blij, en ik weer een jeugdtrauma minder. Topavond!