Door Sabrina Beek.

Eerst hadden we generatie X, toen generatie Y (oftewel de ‘Einstein’-telgen) en daarna werd bij elke gril van de samenleving een andere generatie gecreëerd. Nou, vandaag bedacht ik me dat we weer een nieuwe hebben: ‘Generatie Facebook’.

Dit zijn de studenten van nu, die over de gehele wereld studeren en reizen en elkaar op de hoogte houden via flauwe statusupdates. Zo heb ik een jongeman in mijn vriendenlijst die ooit als status “Mmm, lekker, voorvocht!” had. Zelf ben ik hier uiteraard ook schuldig aan –de updates, niet het voorvocht- en deel ik graag filmpjes van gefrustreerde kinderen die meezingen met rapmuziek en katten die een ‘conversatie’ voeren. Ook typ ik ’s ochtends graag dingen als:  “Sabrina Beek liet de strijkplank weer eens op haar kleine teen vallen. Potverdrie!” of “Don Draper is een hete bink”. Onnodig, maar wel grappig.

De site wordt gebruikt voor de kamerzoektocht (zo heb ik ooit een evenement aangemaakt die drie maanden duurde en “Toos Dakloos zoekt een huis!” heette), de Grote Vragen des Levens: “Zal ik vanavond een pizza salami of hawaii eten?” en natuurlijk om schaamteloos te flirten. Voor de generatie die nog niet hun Hyves heeft gewist zal ik dit even uitleggen.

Tegenwoordig worden –ook tot mijn verbazing- relaties gedefinieerd door Facebook.

In het begin posten ze wat simpele dingen op de ander zijn prikbord. Daarna zie je steeds meer foto’s van de twee met elkaar,  en voor je het weet vliegen opmerkingen als “Ik ben dol op je” “Nee, ik op jou!” heen en weer over je nieuwsoverzicht (mits je natuurlijk beide personen in je vriendenlijst hebt) tot uiteindelijk het digitale ja-woord daar is: het veranderen van de relatiestatus van ‘vrijgezel’ in ‘heeft een relatie met..’

Dit is echt een proces waar je u tegen zegt want stel dat je te snel veranderd en na een weekje je status weer terug moet veranderen in ‘vrijgezel’, of nog erger, ‘het is ingewikkeld’. Dit, beste mensen, noemen wij Facebook-schaamte, om maar niet te spreken van de vijftien comments die je kunt verwachten met: “Wat is er gebeurd?” en minstens zeven mensen die zich afvragen waar die dislike-knop toch is als je hem nodig hebt.  (Die is er niet! Ga door met je leven!)

Waar ik Facebook dus eigenlijk gewoon gebruikte om te vragen welke mobiele telefoon ik zal nemen, of gekke foto’s van een leuk feestje te uploaden is het veel en veel meer geworden. Sinds ik mijn object of affection in de vriendenlijst heb opgenomen moet ik bij alles een beetje nadenken. Je kan niet teveel weggeven met je statusupdates (hij zal toch weten dat ik hem goed kan waarderen, brr!) en als je de andere vrienden niet hebt ingelicht kun je voor leuke verassingen komen te staan. Zo postte een vriend op mijn prikbord: “Hoe is het met casanova?” waarop ik dus nauwelijks kon antwoorden omdat casanova het zou kunnen zien. (Lang leve de Big Brother-generatie).

De vraag bleef een paar dagen onbeantwoord staan tot ik uiteindelijk een reactie typte: “Het gaat goed, maar nog niks om de Facebook-status voor te veranderen!”

door Sabrina Beek.

Toen ik zeven was, en voor het eerst een stap zette op je grond, zei ik tegen mijn moeder: “Hier ga ik later wonen mama!”. Je bent lekker roerig maar hebt ook momenten van rust. In de zeven keer dat ik verhuisd ben in de afgelopen anderhalf jaar heb ik bijna al je stadsdelen bewoond en ken ik alle korte routes. Toen ik een jaar geleden tijdelijk in Diemen ging wonen had ik zelfs uitzicht op je. De lampjes van het Amstelstation, het groene of rode licht van het Okura Hotel en al die autolichtjes ‘s avonds op de ring; in Diemen werd ik pas echt verliefd op je, Amsterdam.

(more…)

door Lorin Kamperman

Dreigmail, mijn inbox zit de laatste tijd nogal vol met angstaanjagende, zenuwslopende en zweetuitbarstende mails. De laatste kwam van Emma, voorzitter van de mediacommissie. Of ik gelieve snel een column wilde afleveren. Gelukkig was deze dreigmail van het kaliber: supervriendelijk en kon ik met een zweepje deo de zenuwen onderdrukken.

 Tuurlijk wil ik een stukje schrijven voor mijn lieve medestudenten, ik heb het dan ook zelf aangeboden. Maar waarover? De ideeën zwommen door mijn hoofd maar er kwam niet echt een helder kant-en-klaar onderwerp naar boven drijven. Vorig jaar, toen ik aan het reizen was, kon ik mooi mijn belevenissen in de wilde jungle, de kurkdroge woestijn, op olifanten en naast haaien zo neerknallen op het toetsenbord.

(more…)

door Sabrina Beek

Eigenlijk wilde ik deze week een column opsturen over een  jongen die totaal geen fatsoen in zijn donder heeft  en over die vervelende mensen die altijd zeggen; “Ach, lieverd, er zijn genoeg vissen in de zee”, maar het nooit hebben over de duizenden kwallen die er ook tussendoor dobberen. Ja, daar wilde ik dus over gaan uitweiden maar toen trok iets belangrijks mijn aandacht. Namelijk het ridicule beleid dat de UvA de laatste tijd voert.

(more…)

door Sabrina Beek

Zaterdag zeven november was het weer zover; Museumn8! Heel Amsterdam en omstreken liep uit om ’s nachts de Hermitage de bevolken, ballet te leren in het Joods Historisch, of als hun favoriete Griekse beeld op de foto te gaan in het Allard Pierson. 

Op het laatste moment besloot ik toe te geven aan de gekte en stapte ik op de fiets om een kaartje te gaan halen. Gelukkig had vriend D. hetzelfde idee en we spraken af dat we allebei een veto hadden. Hij sprak een veto uit over Foam (waardoor ik niet naar mijn geliefde Magneetbar kon) waarop ik, bij wijze van wraak, direct een veto uitsprak over het Allard Pierson. Vriend D. wilde namelijk niets liever dan als een willekeurige sexy, gipsen man op de foto, en ik niet naar de Magneetbar betekent geen stilstaande mannen voor hem. (D. en ik hebben nog steeds een verstandshouding die niet veel afwijkt van kleutergedrag.)  

(more…)

Drie voorwaardes voor mijn eeuwige liefde.

door Sabrina Beek.

Sinds een tijdje ben ik weer single. Goed, ik was al langer single maar sinds twee weken ook ‘mentaal’. Hoe dit ‘blessed miracle’ gebeurd is doet er niet toe maar het is wel de aanleiding voor mijn eerste column.

(more…)